Alan Migoń

Tytuł: Wieniec i burza
Autor: Alan Migoń
Fotografie: Wojciech Korsak
Rok wydania: 2017

Miejsce wydania: Warszawa
Wydawca: Imprint Media
Wydanie: I
ISBN: 978-83-64299-64-3

Oprawa: miękka ze skrzydełkami
Liczba stron: 224
Format: 126x209

Wieniec i burza

Alan Migoń

Współczesna poezja warta uwagi

29,90 zł
25,00 zł

Opis

Wieniec i burza to podróż ku pierwotnym głębinom ludzkiej psyche, zapis próby uchwycenia, zgłębienia i wypowiedzenia niewypowiadalnego, niepoznawalnego, nieobjawionego; cofnięcia się ku początkowi, ku praczasom; momentowi stwórczego fiat, ku procesowi wyłaniania się Czegoś z pierwotnej Nicości. Jest to podróż ku światu mitycznemu, archaicznemu; ku światu rzeczywistości transcendentnej, sakralnej.
Mistyczno-filozoficzna poezja Alana Migonia przedstawia dążenie do rozpoznania natury bytu, istoty świata i jego zasady, czy też zasad pierwotnych: bytu i nicości, światła i ciemności, życia i śmierci, miłości i nienawiści, strachu i łaski – sprzężonych w dialektycznej relacji.
To opowieść o rozbłyśnięciu światła łaski; o rozkoszy oglądania tego, co istnieje, o najwyższej ekstazie oraz o utracie tej potężnej miłości; o pogrążeniu się w ciemnej nocy duszy, w której piekło i niebiosa stają się rzeczywistością. Wydźwignięciem może być jedynie dążenie do ponownego rozniecenia świętego ognia; płomienia transcendencji (pomimo buntu względem jej ,,jarzma”), który wydaje się gasnąć w obliczu terroru świata oraz pozbawionej obecności boskiego elementu, ziemskiej egzystencji człowieka.
To opowieść o tym, jak pradoświadczenie targa egzystencją zwyczajnej jednostki, każąc wyruszyć jej w podróż ku pierwotnej otchłani; o źródle i zasadzie rzeczy ukrytej w głębinach samego człowieka, w ludzkiej duszy, by odsłonić to, co pierwotne, ukryte i boskie w świecie i w człowieku.

O AUTORze

Alan Migoń (ur. 1994)– młody poeta i filozof. Inspiruje go filozofia grecka (przede wszystkim neoplatonizm, jak i starożytne nurty misteryjno-religijne, hermetyzm i gnostycyzm), filozofia i teologia hellenistyczno-chrześcijańska, którą pragnie łączyć z chrześcijańską mistyką spekulatywną oraz filozofią Jakuba Boehme, Mistrza Eckharta oraz filozofią woli Schellinga i filozofią ducha Hegla.
Jego poezja (mistyczno-filozoficzna, klasycystyczna poezja symboliczna i symbolowa) oraz twórczość liryczna wyrasta z tradycji romantycznej oraz idealistycznej (polski oraz niemiecki romantyzm; Mickiewicz, Słowacki i Goethe, Novalis, Hölderlin). Stanowi ona próbę integracji klasycyzmu i romantyzmu, antagonistycznych, przeciwnych i skłóconych nurtów domagających się pogodzenia.

FRAGMENT TEKSTU

Po granicy szaleństwa wędruję,
przeklęty przez bogów i uświęcony,
zbrukany wrzącym pragnieniem
i w czystości czucia błogosławiony,
wywyższony i poniżony
mylę miłość z nienawiścią,
w przestrzeni bezkresnej uwięziony
rozsądek zamieniam na szaleństwo,
przeciwieństw witam zaślubiny.

 

Skocz na górę

Newsletter

Zapisz się